विमला तुम्खेवा
यो सहरको जुनसुकै गल्ली, चोक
चौरास्ता र होटलहरुमा भेट्न सक्नेछौ मलाई
म यौनकर्मी आइमाई
मरेको आमाको दूध चुसिरहेका कलिला बच्चाहरु
बमले ध्वस्त बनाएको सहरको सुनसान बाटोमा
नानीहरुको लास बोकेर
पागलझैं बेहोसीमा दोडिरहेका बाउहरु
तिम्रो डरको पराकाष्ठा हो ।
म
शरीर बेचेर भए पनि इमानको भात खान्छु
इमानको कपडा लगाउँछु
इमानको जिन्दगी बाँच्छु
र, दिल खोलेर हाँस्न सक्छु
तिमीहरु बम बेचेर मान्छेको मासु खान्छौ
मानव अधिकारको खोल ओढेर
खुनको खेल खेल्छौ
निमुखाहरुको आँसुको मदिरा पिउँछौ
फरक यही छ हामीबीचमा ।
यो ओठलाई
जतिपटक नेता, ठेकेदार, सन्यासी
र समाजसेवीहरुले चुमेर गए
त्यतिपटक घृणा गरें मैले तिमीहरुलाई
म,
तिमीहरु जस्तो निर्लज्ज छैन
तिमीहरु जस्तो बेइमान पनि छैन
आफ्नै शरीर बेचेर भए पनि इमानको भात खान्छु
र, एकबारको जीवन मुस्कुराएर बाँच्छु
मलाई लाग्छ
मुस्कुराएर बाँच्न सक्नु संसार जित्नु हो ।